جالب

دعا امام در صبح عاشورا

Sat, 17 Dec 2011 09:35:00 GMT

در صبح روز عاشورا در كربلا حضرت امام حسين (ع) دست به دعا برداشت و گفت:

«اَللّهُمَّ اَنْتَ ثِقَتى فى كُلِّ كُرْبَةٍ وَ اَنْتَ رَجآئى فى كُلِّ شِدَّةٍ وَ اَنْتَ لى فى كُلِّ اَمْرٍ نَزَلَ بى ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ كَمْ مِنْ كَرْبٍ يَضْعُفُ عَنْهُ الْفُؤ ادُ وَ تَقِلُّ فيهِ الْحيلَةُ وَ يَخْذُلُ عَنْهُ الْقَريبُ وَ الْبَعيدُ وَ يَشْمَتُ بِهِ الْعَدُوُّ وَ تُعْيينى فيهِ الاُْمُورُ اَنْزَلْتُهُ بِكَ وَ شَكَوْتُهُ اِلَيْكَ راغِباً فيهِ عَمَّنْ سِواكَ فَفَرَّجْتَهُ وَ كَشَفْتَهُ وَ كَفَيْتَنيهِ فَاانْتَ وَلِىُّ كُلِّ نِعْمَةٍ وَ صاحِبُ كُلِّ حاجَةٍ وَ مُنْتَهى كُلِّ رَغْبَةٍ فَلَكَ الْحَمْدُ كَثيراً وَ لَكَ الْمَنُّ فاضِلاً»

خدايا تويى مورد اطمينان من در هر اندوه شديد و تويى اميد من در هر سختى و تويى مورد اطمينان و ذخيره‏ام در هر امرى كه بر من فرود آمد، چه بسيار اندوه شديدى كه دل از آن ناتوان مى‏شود و چاره در آن كم مى‏گردد و خويش و بيگانه به آن كمك نمى‏دهد و دشمن به خاطر آن زخم‏زبان مى‏زند و كارها در آن خسته‏ام مى‏كند، آن را به درگاه تو آوردم و از آن به تو شكايت نمودم، از غير تو در آن رو گردانم‏ پس آن را گشودى و برطرف كردى و مرا از آن كفايت نمودى، پس تويى سرپرست هر نعمت و صاحب هر جاجت و نهايت هر رغبت، ستايش بسيار توراست و احسان بسيار توراست".

فرهنگ سازماني

Mon, 07 Mar 2011 08:41:00 GMT

ويژگيهاي دهگانه اي وجود دارند که وقتي با هم ترکيب و تلفيق شوند، فلسفه وجودي فرهنگ يک سازمان را شکل ميدهند اگر چه فرهنگ سازماني ممکن است تا اندازه اي از جمع اجزاء ان متفاوت باشد،ولي اين موضوعات ده گانه ، ويژگيهاي کليدي که فرهنگها را از هم متمايز مي سازد ،نشان ميدهد.

* نوآوري فردي: ميزان مسئوليت، آزادي و استقلالي که افراد درون يک فرهنگ دارا هستند.

* تحمل مخاطره: حد و حدودي که کارکنان پيشرفت و نوآوري را دوست داشته و مخاطره ميپذيرند.

* جهتدهي: ميزاني که سازمان اهداف و انتظارات عملکرد را به صورت واضح و روشن بيان ميدارد.

* يکپارچگي و وحدت: واحدهاي دروني سازمان چقدر تمايل دارند به شيوه يکسان و هماهنگ عمل کنند.

* روابط مديريت: مديران تا چه حدي با زير دستان ارتباط برقرار کرده و از آنها حمايت ميکنند.

* کنترل: سازمان تا چه حدي براي سرپرستي و کنترل رفتار کارکنان، به قوانين و مقررات و سرپرستي مستقيم متوسل ميشود.

* هويت: تا چه حدي اعضاء سازمان خود را با کل سازمان يکي دانسته و از آن کسب هويت ميکنند.

* سيستم پاداش: تا چه حدي، پرداخت ( نظير حقوق، ارتقاء) بر اساس معيار عملکرد کارکنان صورت ميگيرد.

* تحمل تعارض: ميزاني که کارکنان تشويق ميشوند که عيناً تعارضات و انتقادات را بپذيرند.

* الگوهاي ارتباطات: تا چه حدي ارتباطات سازماني به سلسله مراتب رسمي فرماندهي سطح بالاي سازمان، مرتبط ميشود

امام خميني (ره)، هنر و فرهنگ

Mon, 08 Nov 2010 09:27:00 GMT

امام خميني ره فرهنگ را اساس هويت و موجوديت جامعه مي دانست که وابستگي در آن باعث وابستگي فکري شده که بالاترين وابستگي است. ايشان مي فرمايد:

بي شک بالاترين و والاترين عنصري که در موجوديت هر جامعه دخالت اساسي دارد فرهنگ آن جامعه است. اساسا فرهنگ هر جامعه هويت و موجوديت آن جامعه راتشکيل مي دهد و با انحراف فرهنگ، هر چند جامعه در بعدهاي اقتصادي، سياسي، صنعتي، و نظامي قدرتمند و قوي باشد ولي پوچ و پوک و ميان تهي است. اگر فرهنگ جامعه اي وابسته و مرتزق از فرهنگ مخالف باشد، ناچار ديگر ابعاد آن جامعه به جانب مخالف گرايش پيدا مي کند و بالاخره در آن مستهلک مي شود و موجوديت خود را در تمام ابعاد از دست مي دهد. استقلال و موجوديت هر جامعه از استقلال فرهنگ آن نشأت مي گيرد و ساده انديشي است که گمان شود با وابستگي فرهنگي، استقلال در ابعاد ديگر يا يکي از آنها امکان پذير است. بي جهت و من باب اتفاق نيست که هدف اصلي استعمارگران که در رأس تمام اهداف آنان است. هجوم به فرهنگ جوامع زير سلطه است. اتفاقي نيست که مراکز تربيت و تعليم کشورها و از آن جمله کشور ايران از دبستان تا دانشگاه مورد تاخت و تاز استعمارگران خصوصا غربي ها و اخيرا آمريکا و شوروي قرار گرفت و زبان ها و قلم هاي غرب زدگان و شرق زدگان آگاهانه يا نا آگاهانه و اساتيد غرب زده و شرق زده دانشگاه ها در طول مدت تأسيس دانشگاه ها و خصوصا دهه هاي اخير اين خدمت بزرگ را براي غرب و شرق انجام دادند، هر چند در بين ارباب قلم و زبان و اساتيد، اشخاص متعهد و موجهي بودند و هستند که برخلاف آن مسير بودند و مي باشند؛ لکن مع الأسف در اقليت چشمگير بودند.

هنر نيز که يکي از اجزاء فرهنگ هر ملتي است از ديدگاه امام خميني ره «در جايگاه واقعي خود تصوير زالو صفتاني است که از مکيدن خون فرهنگ اصيل اسلامي، فرهنگ عدالت و صفا، لذت مي برند » و «تنها هنري مورد قبول قرآن است که صيقل دهنده اسلام ناب محمدي (صلي الله عليه و سلم) ، اسلام ائمه هدي (عليهم السلام) ، اسلام تازيانه خوردگان تاريخ و يادآور محروميت ها باشد...هنري زيبا و پاک است که کوبنده سرمايه داران مدرن و کمونيسم خون آشام و نابود کننده اسلام رفاه و تجمل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومايگي، اسلام مرفهين بي درد و در يک کلمه، اسلام آمريکايي باشد...»ايشان به هنر جهت دار و همراه با تعهد معتقد بودند که انسان را به سوي کمال جويي و تعهد گرايي سوق دهد. ايشان جايگاه هنر و وظيفه هنرمند را در مسائل سياسي و اجتماعي تبيين کرده و در ضمن پيام تجليل از هنر و هنرمندان مي فرمايد:

... هنرمندان ما تنها زماني مي توانند بي دغدغه کوله بار مسئوليت و امانتشان را زمين بگذارند که مطمئن باشند مردمشان بدون اتکا به غير، تنها و تنها در چارچوب مکتبشان به حيات جاويدان رسيده اند و هنرمندان ما در جبهه هاي دفاع مقدسمان اين گونه بودند تا به ملأ اعلا شتافتند و براي خدا و عزت و سعادت مردمشان جنگيدند و در راه پيروزي اسلام عزيز تمام مدعيان هنر بي درد را رسوا نمودند. خدايشان در جوار رحمت خويش محشورشان گرداند.

كار فرهنگي

Thu, 19 Aug 2010 18:39:00 GMT

«مقام معظم رهبري تعبيري درباره کار فرهنگي دارند با اين مضمون که صرفه اقتصادي نمي‌تواند ملاک کار فرهنگي باشد ما کار فرهنگي بدون هزينه کردن و بدون بودجه دادن و بدون حمايت نمي‌توانيم داشته باشيم. يکي از مشکلات ما اين افراط و تفريط هاست، گاهي همه چيز را دولتي مي‌بينيم و حمايت مي‌کنيم و گاهي به حوزه‌هايي اصلا توجه نمي‌کنيم.»

مشاور

Thu, 19 Aug 2010 18:38:00 GMT

حضرت علي (ع) در زمان حاکميت مالک اشتر بر مصر صراحتا به مالک مي‌گفتند که از دو مشاور بپرهيز و بترس؛ يکي مشاور ترسو که باعث مي‌شود تو دست به اقدامي نزني چون هر کاري که مي‌خواهي انجام بدهي نگرانت مي‌کند و ديگري مشاور بخيل که نمي‌گذارد تو پول خرج کني.»

مديريت فرهنگي كشور و ويژگيهاي آن

Tue, 25 May 2010 21:10:00 GMT

فرازهايي از بيانات مقام معظم رهبري در جمع اعضاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي (1381-1384 )

ويژگي مديريت فرهنگي

يكي از مهمترين تكاليف ما در درجه اول مهندسي فرهنگ كشور است؛ يعني مشخص كنيم كه فرهنگ ملي، فرهنگ عمومي و حركت عظيم درون‌زا و صيرورت بخش و كيفيت بخشي كه اسمش فرهنگ است و در درون انسان‌ها و جامعه بوجود مي‌آيد، چگونه بايد باشد؛ اشكالات و نواقص‌اش چيست و چگونه بايد رفع شود؛ كندي‌ها و معارضاتش كجاست؟ مجموعه‌اي لازم است كه اينها را تصوير كند و بعد مثل دست محافظي هواي اين فرهنگ را داشته باشد. نمي‌گويم به طور كامل كنترل كند؛ چون كنترل فرهنگ به صورت كامل نه ممكن است، نه جايز؛ اصلاً رشد فرهنگي با ابتكار و آزادگي و آزادي و مبدان دادن به اراده‌هاست؛ در اين ترديدي نيست؛ منتها هواي كار را بايد داشت.1383/10/8

ويژگي مديريت فرهنگي

آنچه كه در مقوله‏ى فرهنگ بر عهده‏ى حكومت است، عبارت است از نظارت هوشمندانه، متفكرانه، آگاهانه، مراقبت از هرز روىِ نيروها و هرزه‏رويىِ علف هرزه‏ها، هدايت جامعه به سمت درست، كمك به رشد و ترقى فرهنگى افراد جامعه؛ بايد به اين همه مجموعه‏ى انسان و بخصوص جوان كه در جامعه هستند، كمك كرد تا بتوانند راه صحيح و رشد خود را پيش ببرند. ما نه معتقد به ولنگارى و رها سازى هستيم، كه به هرج و مرج خواهد انجاميد، نه معتقد به سختگيرى شديد؛ اما معتقد به نظارت، مديريت، دقت در برنامه‏ريزى و شناخت درست از واقعيات هستيم.
نمى‏شود ما ميدان را رها كنيم تا ديگران هر كارى كه مى‏خواهند، بكنند. امروز همان كسانى كه ادعاى آزادى مى‏كنند و دم از ليبرال بودن مى‏زنند، پيچيده‏ترين و دقيق‏ترين و ظريفترين شيوه‏ى كنترل را بر روى فرهنگ كشورهاى خودشان، بلكه سراسر دنيا، اعمال مى‏كنند و سعى دارند كه فرهنگ خود را به كشورهاى ديگر منتقل و تزريق كنند.1382/10/23

نگاه معقول اسلامي در مديريت فرهنگ

ما نمى‏خواهيم با نگاه افراطى به مقوله‏ى فرهنگ نگاه كنيم؛ بايستى نگاه معقول اسلامى را ملاك قرار داد و نوع برخورد با آن را بر طبق ضوابطى كه معارف و الگوهاى اسلامى به ما نشان مى‏دهد، تنظيم كرد. برخورد افراطى، از دو سو امكان‏پذير است و تصور مى‏شود: يكى از اين طرف كه ما مقوله‏ى فرهنگ را مقوله‏يى غيرقابل اداره و غيرقابل مديريت بدانيم؛ مقوله‏يى رها و خود رو كه نبايد سربه‏سرش گذاشت و وارد آن شد و با اين منطق كه با فرهنگ مردم نمى‏شود كارى كرد؛ نمى‏شود الگوهاى فرهنگى را به مردم داد؛ نمى‏شود مردم را در زمينه‏ى مسائل فرهنگى پيش برد، مقوله‏ى فرهنگ عمومى مردم و رشد فرهنگى آنها را رها كرد، كه متأسفانه اين تفكر در جاهايى هست و عده‏يى طرفدار رها كردن و بى‏اعتنايى و بى‏نظارتى در امر فرهنگ هستند. اين تفكر، تفكر درستى نيست و افراطى است. در مقابل آن، تفكر افراطى ديگرى وجود دارد كه آن سختگيرى خشن و نظارت كنترل‏آميزِ بسيار دقيق - چه در زمينه‏ى فرهنگ عمومى، چه حتى در زمينه‏ى مسائل و اخلاق شخصى؛ قالب‏گيرى كردن و قالبها را تحميل كردن - است. اين تفكر هم به همان اندازه غلط است. نه مى‏شود فرهنگ را در جامعه رها كرد كه هرچه پيش آمد، پيش بيايد، نه مى‏شود آن‏طور سختگيريهاى غلطى را كه نه ممكن است و نه مفيد، الگو قرار داد.1382/10/23

استعاره اي براي مديريت فرهنگي

در مقوله‏ى فرهنگ، رفتارِ حكومت بايد دلسوزانه و مثل رفتار باغبان باشد. باغبان بهنگام نهال مى‏كارد، بهنگام آبيارى مى‏كند، بهنگام هرس مى‏كند، بهنگام سمپاشى مى‏كند و بهنگام هم ميوه‏چينى. بايد فضاى فرهنگى كشور را باغبانى كرد؛ يعنى مسؤولانه و با دقت اين مقوله را دنبال كرد. بعضى‏ها بعمد و كاملاً حساب شده بى‏بندوبارى را ترويج مى‏كنند. البته بنده نشانه‏هاى اين كار را مى‏ديدم و حدس مى‏زدم كه چه اتفاقى مى‏خواهد بيفتد. بعد كارهايى كه دستگاه‏هاى مسؤول كردند و اطلاعاتى كه به‏دست آوردند، روشن كرد كه همان حدسى كه مى‏زدم، واقعيت دارد.

فرهنگ ، ثقل اكبر است

تشكيل اين شورا و وارد كردن افرادِ با فكر و با انگيزه براى تصميم‏گيرى درباره فرهنگ كشور؛ و كمك قانونى و حيثيتى و هرچه كه لازم است نسبت به اين شورا؛ اين كارى است كه به عهده‏ى من است؛ اما از اين‏جا به بعدش به عهده‏ى شما. من به آن دوست گفتم كه بنده با شما پيش خداى متعال احتجاج خواهم كرد و به پروردگار خواهم گفت من بهترين كسانى را كه مناسب اين كار مى‏شناختم، در اين شورا جمع كردم؛ شما به خداى متعال بايد جواب بدهيد؛ هرچه كه فكر مى‏كنيد بايد پيش خداى متعال گفت، آن را بيان كنيد و به فكرش باشيد. حالا اين را مى‏خواهم به شما عرض بكنم كه مسؤوليت اين شورا به خاطر اهميت و سنگينىِ مسأله‏ى فرهنگ و علم، مسؤوليت سنگينى است؛ منتها ثقل‏اكبر در اين‏جا فرهنگ است؛ چون هم خودِ علم و آموزش و هم جهتگيرى و كيفيت و روى‏كردهاى مختلف آن، تحت‏تأثير فرهنگ عمومى جامعه است.1384/10/13

امكان تغيير و مديريت فرهنگ

البته فرهنگ ملي را مي‌شود به مرور در طول زمان تغيير داد؛ يعني مثل كوه‌هاي عالم كه در طول قرن‌هاي متمادي جابه‌جا نمي‌شوند، جزو ثوابت نيست. فرهنگ يك ملت را مي‌شود با عوامل تأثيرگذار بتدريج عوض كرد؛ يك ملت از لحاظ فرهنگي عزيز را تبديل كرد به يك ملت توسري‌خور و ضعيف؛ متقابلاً يك ملت تنبل را مي‌شود تبديل كرد به يك ملت زرنگ؛ اين رنگ ثابت لايزالي و لايزولي نيست.1383/10/8

مديريت فرهنگ ملي بنابراين فرهنگ يك ملت، منشأ عمده تحولات آن ملت است. بله، بلاشك عوامل گوناگوني روي فرهنگ ملت اثر مي‌گذارد ـ يعني اين تأثير، دو جانبه است ـ اما عاملي كه يك ملت را به ركود و خمودي، يا تحرك و استادگي، يا صبر و حوصله، يا پرخاشگري و بي‌حوصلگي، يا اظهار ذلت در مقابل ديگران، يا احساس غرور و عزت در مقابل ديگران، به تحريك و فعاليت توليدي يا به بيكارگي و خمودي تحريك مي‌كند، يا احساس غرور و عزت در مقابل ديگران، به تحرك و فعاليت توليدي يا به بيكارگي و خمودي تحريك مي‌كند، فرهنگ ملي است. فرهنگ ـ با همين تعريف ويژه ـ محصول تعريف جمعي از يك جامعه است و خودش مؤثر در همه حركات و تحولات و تشكيل‌دهنده هويت يك جامعه است. البته فرهنگ ملي را مي‌شود به مرور در طول زمان تغيير داد؛ يعني مثل كوه‌هاي عالم كه در طول قرن‌هاي متمادي جابه‌جا نمي‌شوند، جزو ثوابت نيست. فرهنگ يك ملت را مي‌شود با عوامل تأثيرگذار بتدريج عوض كرد؛ يك ملت از لحاظ فرهنگي عزيز را تبديل كرد به يك ملت توسري‌خور و ضعيف؛ متقابلاً يك ملت تنبل را مي‌شود تبديل كرد به يك ملت زرنگ؛ اين رنگ ثابت لايزالي و لايزولي نيست.1383/10/8

حكومت و وظيفه مديريت راهبردي فرهنگي كشور

آنچه كه در مقوله‏ى فرهنگ بر عهده‏ى حكومت است، عبارت است از نظارت هوشمندانه، متفكرانه، آگاهانه، مراقبت از هرز روىِ نيروها و هرزه‏رويىِ علف هرزه‏ها، هدايت جامعه به سمت درست، كمك به رشد و ترقى فرهنگى افراد جامعه؛ بايد به اين همه مجموعه‏ى انسان و بخصوص جوان كه در جامعه هستند، كمك كرد تا بتوانند راه صحيح و رشد خود را پيش ببرند. ما نه معتقد به ولنگارى و رها سازى هستيم، كه به هرج و مرج خواهد انجاميد، نه معتقد به سختگيرى شديد؛ اما معتقد به نظارت، مديريت، دقت در برنامه‏ريزى و شناخت درست از واقعيات هستيم.
نمى‏شود ما ميدان را رها كنيم تا ديگران هر كارى كه مى‏خواهند، بكنند. امروز همان كسانى كه ادعاى آزادى مى‏كنند و دم از ليبرال بودن مى‏زنند، پيچيده‏ترين و دقيق‏ترين و ظريفترين شيوه‏ى كنترل را بر روى فرهنگ كشورهاى خودشان، بلكه سراسر دنيا، اعمال مى‏كنند و سعى دارند كه فرهنگ خود را به كشورهاى ديگر منتقل و تزريق كنند.1382/10/23

حكومت و وظيفه مديريت راهبردي فرهنگي كشور
در قبال هجمه‏يى كه امروز وجود دارد، نمى‏شود بيكار نشست و نظارت را از دست داد؛ بايستى با دقت، مراقب رفتار و حركت فرهنگى جامعه بود و براى آن برنامه‏ريزى كرد؛ اين يكى از مهمترين وظايف حكومت است و حق بزرگى است كه مردم بر گردن حكومت دارند؛ حق رشد فضيلتها و پيشرفت در زمينه‏ى معنويات؛ اين حق را بايد حكومت ايفا كند. اين مطلب مهمى است كه بايد برايش برنامه‏ريزى و فكر شود و راه‏هاى اثرگذارى بر روى فرهنگ عمومى مردم و رشد فضايل شناخته شود.1382/10/23

حكومت و وظيفه مهندسي فرهنگ و مهندسي فرهنگي كشور
در قبال هجمه‏يى كه امروز وجود دارد، نمى‏شود بيكار نشست و نظارت را از دست داد؛ بايستى با دقت، مراقب رفتار و حركت فرهنگى جامعه بود و براى آن برنامه‏ريزى كرد؛ اين يكى از مهمترين وظايف حكومت است و حق بزرگى است كه مردم بر گردن حكومت دارند؛ حق رشد فضيلتها و پيشرفت در زمينه‏ى معنويات؛ اين حق را بايد حكومت ايفا كند. اين مطلب مهمى است كه بايد برايش برنامه‏ريزى و فكر شود و راه‏هاى اثرگذارى بر روى فرهنگ عمومى مردم و رشد فضايل شناخته شود.1382/10/23

زمينه مساعد براي مهندسي و مديريت فرهنگي كشور

اكثريت بزرگى از مردم در اين انتخابات پايبندى خودشان را به دين، به ارزش‏هاى انقلاب، به دل‏بستگى‏هاى امام نشان دادند و دولتى هم براين اساس تشكيل شده و همين شعارها را هم اين دولت تكرار مى‏كند و ادامه مى‏دهد و حركت مى‏كند، مردم هم استقبال مى‏كنند و با آغوش باز اين حرف‏ها را مى‏پذيرند. اين، نشان‏دهنده‏ى يك زمينه‏ى بسيار خوبى است كه ما بايد از اين زمينه استفاده كنيم. بنابراين، در وضع جديد، به نظر من پويايى، نشاط، انگيزه و نوآورى اعضاى اين مجموعه بايستى مضاعف بشود؛ نمى‏شود قبول كرد كه ما يك مجموعه‏ى فرهنگى داريم كه آن را به عنوان قرارگاه اصلى مسائل فرهنگى و كارزار فرهنگى قرار داده‏ايم - يك‏چنين كارزارى در همه‏ى ادوار و در همه‏ى كشورها اجتناب‏ناپذير است - در عين‏حال، در اين قرارگاهِ اصلى، بى‏نشاطى يا ركود يا عدم پيشرفت ملاحظه و مشاهده بشود؛ اين را من اصلاً تصور نمى‏توانم بكنم.1384/10/13

زمينه مساعد و امكانپذيري مهندسي فرهنگي كشور
اين وضع جديدى كه در كشور به‏وجود آمده است و تشكيل دولت و گرايشى كه امروز در عموم مردم و در دولت‏مردان مشاهده مى‏شود، اين نويد را مى‏تواند بدهد كه اوضاع براى برگرداندن جهتگيرى غلط، اوضاع مساعدى است؛ نه به اين معنا كه همه چيز از پيش قابل حدس قطعى باشد؛ بلكه بسته به اين است كه ما چه‏كار بكنيم، ليكن زمينه، زمينه‏ى مساعدى است؛ چون شعارهايى مطرح شده كه منطبق با مبانى انقلاب بوده و مردم به اين شعارها پاسخ داده‏اند؛ و من مكرر اين را گفته‏ام. ما در انتخاباتى كه چند ماه پيش گذرانديم، اكثريت قريب‏به‏اتفاق مردم، به ارزش‏هاى انقلاب رأى دادند.1384/10/13

اصلاح جهت گيري هاي غلط با مهندسي فرهنگي كشور
اين وضع جديدى كه در كشور به‏وجود آمده است و تشكيل دولت و گرايشى كه امروز در عموم مردم و در دولت‏مردان مشاهده مى‏شود، اين نويد را مى‏تواند بدهد كه اوضاع براى برگرداندن جهتگيرى غلط، اوضاع مساعدى است؛ نه به اين معنا كه همه چيز از پيش قابل حدس قطعى باشد؛ بلكه بسته به اين است كه ما چه‏كار بكنيم، ليكن زمينه، زمينه‏ى مساعدى است؛ چون شعارهايى مطرح شده كه منطبق با مبانى انقلاب بوده و مردم به اين شعارها پاسخ داده‏اند؛ و من مكرر اين را گفته‏ام. ما در انتخاباتى كه چند ماه پيش گذرانديم، اكثريت قريب‏به‏اتفاق مردم، به ارزش‏هاى انقلاب رأى دادند.1384/10/13

ضرورت وچود مركز مهندسي فرهنگي كشور و عقبه فكري و خط مقدم اجرايي آن

شوراي عالي انقلاب فرهنگي آن مركز مهندسي و حراست كننده‌يي است كه مورد نظر ماست، پيشنهاد بدهيد اين شورا را منحل كنيم و يك شورايي ديگر به وجود بياوريم. ما تصور مي‌كنيم مركز مي‌تواند اين شورا باشد. اين احتياج دارد به دو چيز اساسي: اول، عقبه‌ي علمي و فكري؛ دوم، خط مقدم اجرايي. عقبه‌ فكري‌اش همان جايي است كه بايد مطالعه و كارهاي علمي بكند.1383/10/8

عقبه فكري و خط مقدم اجرائي در اجراي نقشه مهندسي فرهنگي كشور

شوراي عالي انقلاب فرهنگي آن مركز مهندسي و حراست كننده‌يي است كه مورد نظر ماست، پيشنهاد بدهيد اين شورا را منحل كنيم و يك شورايي ديگر به وجود بياوريم. ما تصور مي‌كنيم مركز مي‌تواند اين شورا باشد. اين احتياج دارد به دو چيز اساسي: اول، عقبه‌ي علمي و فكري؛ دوم، خط مقدم اجرايي. عقبه‌ فكري‌اش همان جايي است كه بايد مطالعه و كارهاي علمي بكند.1383/10/8

عقبه فكري و خط مقدم اجرائي در اجراي نقشه مهندسي فرهنگي كشور

اين جا آن قرارگاه مقدم فرماندهي است. عقبه فكري شما در مراكز دانشگاهي و حوزه‌اي و دبيرخانه خودتان كه بايد محور همه اين مراكز باشد، آنجاهاست؛ خط مقدمتان هم عبارت است از دولت، مجلس و حتي مجمع تشخيص مصلحت ـ كه توضيح خواهم داد مجمع هم تشخيص هم يكي از مراكزي است كه خط مقدم شماست و مي‌تواند سياستگذاري كند ـ و دستگاه قضايي و ديگر دستگاه‌هايي كه در كشور هتنسد؛ اينها بازوان اجرايي شما هستند. اين بازوان اجرايي، فقط چهار وزارتخانه‌ فرهنگي نيستند ـ يعني وزارت علوم و ارشاد و بهداشت و آموزش و پرورش ـ بلكه صنايع ما هم جزو خط مقدم شماست. فرهنگ ما بايد در توليد صنعتي ما اثر بگذارد: ما چه چيزي توليد كنيم؟ چگونه توليد كنيم؟ براي چه توليد كنيم؟ صداوسيما هم جزو خطوط مقدم شماست. دستگاه قضايي ما ـ اداره زندان، كيفيت زندان و اين گونه مسائل ـ همه‌اش با فرهنگ ارتباط دارد و بايد تحت تأثير آن باشد. مجلس ما براي عملي شدن آنچه اين جا به عنوان مهندسي انجام مي‌گيرد، حتماً بايد قانون بگذارند. مجمع تشخيص مصلحت هم در سياستگذاري‌ها همين مهندسي كلان را درنظر داشته باشد. ما در آنجا سياستگذاري رسمي فرهنگي داريم، نه مهندسي موردنظر ما كه نگاه كلان به مباحث فرهنگي است. بنابراين آنچه شما در اين جا تصويب مي‌كنيد، به مجمع تشخيص مصلحت مي‌رود، براي يك منظور؛ به دولت مي‌رود، براي يك منظور؛ به مجلس شوراي اسلامي مي‌رود، براي يك منظور؛ به صداوسيما مي‌رود، براي يك منظور.1383/10/8

قرارگاه اصلي و عقبه علمي و فكري و خط مقدم اجرائي آن در مهندسي فرهنگي كشور

اين جا آن قرارگاه مقدم فرماندهي است. عقبه فكري شما در مراكز دانشگاهي و حوزه‌اي و ما سال گذشته اين‏جا عرض كرديم "مهندسى فرهنگى كشور " به عهده‏ى شماست؛ گفتيم اين‏جا "قرارگاه اصلى " است، عقبه‏ى شما هم دبيرخانه و ملحقات دبيرخانه است و شوراهاى اقمارى و شوراى معين و كميته‏هاى كارشناسى و جمع‏هاى ديگرى كه هستند؛ خطوط مقدّم اجرايى شما هم وزارت آموزش و پرورش، وزارت آموزش‏عالى، وزارت ارشاد و دستگاه‏هاى مختلف هستند،1384/10/13

جايگاه مهندسي فرهنگي و مديريت راهبردي فرهنگي كشور

اين جا را در واقع بايد اتاق فرمان فرهنگي كشور يا ستاد عالي فرهنگي و علمي دستگاه‏هاي كشور ـ اعم از دستگاه‏هاي فرهنگي و ساير دستگاه‏ها ـ و مركز مهندسي فرهنگي كشور به حساب آورد. 1381/9/26

خط مقدم اجرائي در اجراي نقشه مهندسي فرهنگي كشور

مجلس يك مركز بسيار مهم و مورد نياز است براي اين مهندسي اساسي و كلان فرهنگي كشور. بعد از آن كه در اين‏جا مطلب پخته مي‏شود و جا مي‏افتد، به مجلس برويد و در كميسيون‏ها از آن دفاع كنيد و نظر نمايندگان را جلب نماييد و قانون مورد نياز آن را از مجلس بگيريد.1383/10/8

ارتباط با مجلس و اجراي نقشه مهندسي فرهنگي كشور

مجلس يك مركز بسيار مهم و مورد نياز است براي اين مهندسي اساسي و كلان فرهنگي كشور. بعد از آن كه در اين‏جا مطلب پخته مي‏شود و جا مي‏افتد، به مجلس برويد و در كميسيون‏ها از آن دفاع كنيد و نظر نمايندگان را جلب نماييد و قانون مورد نياز آن را از مجلس بگيريد.1383/10/8

فرهنگ مقتدر، فرهنگ غالب

Mon, 03 May 2010 12:00:00 GMT

محمد رضا زائري

تفاوت‌هايبنيادين سخت‌ستيز و نرم‌ستيز در عصر ايمان

اهتمام عالمانه و دقيق رهبر معظم انقلاب به حوزه‌ي فرهنگ و زيرشاخه‌هاي مختلف آن تازگي ندارد و باور جدّي ايشان به اين مقوله - نه در حد تعارف و به‌عنوان زينت‌المجلس، بلكه در سطح يك اساس و مبناي اصيل اجتماعي و زيربناي ساختمان جامعه- آشكار است. توجه رهبر فرزانه‌ي انقلاب به اين موضوع و هوشياري ايشان در اين زمينه ريشه در جواني و قبل از انقلاب دارد و اهتمامات و بيانات‌شان در طول سال‌هاي تصدي رياست جمهوري و دوران رهبري در اين زمينه گواه اين مدّعاست.

سخنان ايشان خطاب به نمايندگان فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در خارج از كشور و تأكيد بر مفهوم "اقتدار فرهنگي" بايد در همين فضا و در ادامه‌ي سخنان و رهنمودهاي پيشين رهبر انقلاب در موضوع فرهنگ بررسي و تحليل شود. اهميت اين سخنان علاوه‌بر مضمون آن به يك نكته‌ي مهم نيز برمي‌گردد و آن واژه‌سازي و اصطلاح‌پردازي ظريف و حساس ايشان است.
<**ادامه مطلب...**>
معمولاً براي اشاره به اين مفهوم از واژه‌هاي "نفوذ"، "سلطه"، "قدرت"، "امپرياليسم" و رايج‌تر از همه "هژموني" استفاده مي شود. (Cultural power، cultural hegemony، cultural authority) اما حضرت آيت‌الله خامنه‌اي در اين گفتار از واژه و اصطلاح جامع و متفاوتي استفاده كردند كه علاوه‌بر تازگي و بومي بودن، داراي بار منفي و تهاجمي نيست و در عين استحكام و عدم انفعال، بار استعماري و سلطه‌جويانه ندارد. توجه به اين سخنان و فهم صحيح آن هم مي‌تواند راهي به حوزه‌ي مطالعات فرهنگي بگشايد و هم فضايي تازه براي غناي نظري و علمي فعاليت‌هاي فرهنگي نظام بيافريند.

استعمارمدرن و اصل "دفاع فرهنگي"

خاستگاه اين بحث اساساً نگرش فعّال و اثرآفرين - نه منفعل و كناره‌گير- است و در جايي مطرح مي‌شود كه تعامل و ارتباط وجود دارد. اين تعامل جدّي است و نوعي داد و ستد فرهنگي بين المللي و در فضاي باز جريان مي‌يابد. در عين حال، اين رويكرد كاملاً واقع‌بينانه و مبتني بر رويدادهاي حقيقي و جاري محيط تعامل فرهنگي جهاني است. شايد از همين رو، ادبيات رهبر انقلاب در اين موضوع خاص، رنگ و بوي نظامي دارد و دايره‌ي واژگاني و منظومه‌ي مفاهيم و اصطلاحات ايشان با رويكرد مقابله با تهديدات واقعي شكل مي‌پذيرد و تعابيري چون "شبيخون فرهنگي، دشمن و دفاع" از اصل "وَ أعدّوا لَهُم مااستطعتُم من قُوّة" ناشي مي‌گردد. اساس اين جنگ جدّي است و بايد بر اساس مدل مقابله‌ي نظامي موضوع را فهميد، اما به اقتضاي مبارزه و دفاع فرهنگي آن را مديريت، تدبير و فرماندهي كرد. لذا دو گروه در اين مرحله با افراط و يا تفريط خود مشكل‌آفرين و خطرساز مي‌شوند. يك گروه كه اصل اين مواجهه و ستيز را انكار مي‌كنند و آن را توهم مي‌پندارند و گروه دوم كساني‌كه اقتضائات و ضرورت‌هاي مقابله‌ي فرهنگي و نرم‌ستيز را ناديده مي‌گيرند و با سازوكارهاي سخت‌ستيز به اين ميدان وارد مي‌شوند.

رهبري در مباحث فرهنگي خود به تنظير و تشبيه سه حوزه‌ي مختلف پرداخته‌اند؛ يكم حوزه‌ي مهندسي1، دوم حوزه‌ي ديپلماسي در روابط فرهنگي خارجي و سوم حوزه‌ي نظامي، دفاعي و امنيتي در بحث اقتدار فرهنگي. اگر در مهندسي، جنس مصالح و ويژگي‌هاي زمين و خاك و معادله‌هاي فيزيكي، وزن و طول و فشار را درست محاسبه نكنيم و نفهميم، ساختماني كه مي‌سازيم، برپا نخواهد ماند و اگر در رفتار ديپلماتيك ويژگي‌هاي شخصيتي و اقتضائات احوال طرف مقابل و مناسبات او را درك نكنيم با او به نتيجه نخواهيم رسيد و اگر در ميدان رزم و ستيز اطلاعات و آمار دقيق نداشته باشيم و رفتار حريف را نسنجيم و سلاح كارآمد فراهم نكنيم، خواهيم باخت. آمريكا در روزگار جهاني شدن، با حذف خرده‌فرهنگ‌ها به‌دنبال حاكم ساختن مطلق و فراگير ارزش‌هاي خود بر تمام جهان است و اين ستيز و رويارويي را حتي پيش از ما، كشورها و جوامعي چون فرانسه، ژاپن و روسيه درك كرده و بدان مشغول شده‌اند.

استعمار مدرن در روزگار جديد براي اشغال و تصاحب كشورهاي ديگر، خود را حتي‌المقدور درگير جنگ و خون‌ريزي آشكار نمي‌كند و به‌جاي ستيز سخت به ستيز و جنگ نرم روي مي‌آورد و با اجتناب از هزينه‌هاي مادي و معنوي لشكركشي فيزيكي – كه نفرت درازمدت، موضع تدافعي و مقابله‌ي طرف مغلوب را هم در پي دارد- مي‌كوشد تا از راه فرهنگي وارد شود. اصل اهداف همان است، ليكن در اين ميدان، سياست‌ها و استراتژي‌ها و ابزارها هستند كه تغيير مي‌كنند. اگر در رويارويي نظامي و سخت‌ستيز، اجسام و اجساد هدف هستند، در رويارويي فرهنگي و نرم‌ستيز، فكر و ذهن و قلب و روح هدف قرار مي‌گيرد. اگر تا ديروز دشمن مي‌خواست با ستيز سخت و روش نظامي خاك و منابع انرژي و نيروي انساني و توان و قدرت زيربنايي كشوري را تصاحب كند، بايد بسيار هزينه مي‌كرد و با مقاومت‌هاي فراوان و نفرت روبرو مي‌شد، ولي امروز با ستيز نرم و شيوه‌ي فرهنگي همان اهداف را تأمين مي‌كند بدون آن‌كه حساسيتي ايجاد شود و مقاومت بيافريند؛ بلكه برعكس، طرف مقابل با ميل و رغبت، طوق بندگي و بردگي را بر گردن مي‌اندازد و با پاي خود به‌دنبال او مي‌رود و بالاتر از اين، به‌جاي دريافت اجرت و مزد به ارباب خود پاداش مي‌دهد و سپاس‌گزار و ممنون هم هست.

سبك زندگي، شاخص اقتدار فرهنگي

اقتدار فرهنگي و غالب شدن در نرم‌ستيز، خدايي كردن در عرصه‌ي اجتماع است.2 فرهنگ مقتدر، فرهنگ غالب است كه مي گويد "كُن فيكون" مي‌گويد چنين بپوشيد! و همان‌گونه مي‌پوشند و مي‌گويد چنين بخوريد! و همان‌گونه مي‌خورند و حتي مي‌گويد چنين ببينيد و چنين بشنويد و همان مي‌شود و بالاتر و شگفت‌انگيزتر از همه‌ي اين‌ها مي‌گويد چنين بفهميد! و همان‌گونه مي‌فهمند. در هر نظام سياسي و هر دولت و كشوري، "سياست‌گذاري فرهنگي" و "مهندسي فرهنگ" اين حوزه را بررسي و مديريت مي‌كند و براساس اقتدار فرهنگي، زمينه‌ي اقتدار آن نظام در زمينه‌هاي مختلف را به وجود مي‌آورد. در واقع نيروهاي فرهنگي پيش‌قراولان و رزم‌آوران صف مقدم هستند كه خط دشمن را مي‌شكنند و راه را براي نيروهاي ديگر باز مي‌كنند. نفوذ، اثرگذاري، قدرت و اقتدار نظام سرمايه‌داري نتيجه و حاصل سلطه و اقتدار ايدئولوژيك و فرهنگي است. فرهنگ هر جامعه‌اي در واقع، نشان‌گر پذيرش رضايت‌مندانه‌ي ارزش‌هاي نظام مقتدر در توده‌هاي مردم است؛ از نحوه‌ي پوشش و نوع خوراك و آداب معاشرت تا علاقه‌ها و سليقه‌هاي فردي و شيوه زندگي (Lifestyle) - كه شايد روزآمدترين و آشكارترين جلوه‌ي تأثير و نفوذ فرهنگ غالب است- همه آئينه‌اي مي‌سازند تا پيروزي و غلبه‌ي فرهنگ مقتدر را نشان دهند.

اين غلبه و تسلط، زماني شكل مي‌گيرد كه يك كشور در تمامي مقوله‌هاي سياسي، اقتصادي، فرهنگي و نظامي در سطح و موقعيتي بسيار بالاتر از طرف مقابل قرار دارد، يا گاه به اشكال مختلف، اين تصور را در طرف مقابل ايجاد كرده است. لذا هر تحول و تغييري در اين معادله محتاج تدارك فرهنگي براي درهم شكستن اين غلبه و سلطه‌ي ايدئولوژيك، فكري و معنوي ناآشكار جريان غالب و قاهر است كه مخاطبان تحت سلطه، رضايت‌مندانه بدان تن داده‌اند؛ يعني فرهنگ توده‌اي، صحنه‌ي رويارويي و ميدان مقابله و مبارزه‌ي نيروهاي جريان سلطه و نيروهاي جريان مقاومت است.

اساس‌ها و اركان پنج‌گانه‌ي "اقتصاد، سياست، دين، علم و هنر" بايد چنان غنايي داشته باشند كه يك ساختمان فرهنگي مستحكم و متعادل و زيبا را برآورند و اين غنا بايد محسوس و ملموس باشد و به چشم بيايد. اگر در آغاز شكل‌گيري مفهوم و اصطلاح سلطه‌ي فرهنگي، "آنتونيو گرامشي"3 واضع تعبير هژموني فرهنگي، به اقتضاي دغدغه‌هاي آن روزگار، بر اقتصاد تأكيد داشت و اگر پس از او امثال "ميشل فوكو" و "يورگن هابرماس" باز به اقتضاي شرايط بر سياست تمركز كردند، امروز رهبرانقلاب از سر درك تحولات رو به آينده در عصر ايمان و دانش، اهتمام ويژه‌ي خود را بر سه عنصر "علم، دين و هنر" مبذول داشته‌اند.

آنچه اينك بدان نيازمنديم، سامان دادن به اين نظريه در عرصه‌ي اجرا و صورت‌بندي سياست‌ها و راهبردها و ابزار براساس اين رهنمود است و اين مهم جز با درك هوش‌مندانه‌ي اقتضائات و ويژگي‌هاي اين مرحله ممكن نخواهد شد.4 جنس قدرت فرهنگ، نرم است و از جنس اقناع و باورمند ساختن مخاطب و مجموعه ي هدف مثلاً از طريق تأثيرگذاري گروه‌هاي مرجع، نه با اكراه و اجبار. زيرا رفتار و كنش‌هاي انسان در زندگي فعال و پوياي اجتماعي و كيفيت برقراري ارتباط با ديگران، متأثر از الگوهاي روابط اجتماعي و گرايش‌هاي فكري و فرهنگي است كه به‌طور ناخواسته و نادانسته براساس آن‌ها تربيت شده است.

مهندسي فرهنگ

فرهنگ به‌عنوان مجموعه‌اي از هنجارها و ارزش‌ها، آداب و رسوم، اخلاقيات و اعتقادات، علايق و دلبستگي‌ها به وسيله‌ي جامعه‌پذيري در درون يك جامعه از نسلي به نسل ديگر و به وسيله‌ي خضوع فرهنگي در روابط ميان جوامع از سطح برتر به سطح كهتر منتقل مي‌شود. در درون يك جامعه اين ميراث بايد به نسل‌هاي جديد منتقل شود و حتي براي انتقال ميان‌جامعه‌اي، بايد جامعه‌ي مسلّط، توان و غناي فرهنگي خود را حفظ كرده باشد تا بتواند آن را صادر كند. در گذشته چون جوامع بسته بود، مشكل چنداني در اين مسير وجود نداشت و سازوكارهاي سنتي به شكل طبيعي متكفّل اين انتقال بودند، اما اكنون اين جابه‌جايي ارزش‌ها و هنجارهاي فرهنگي بايد از طريق مديريت صحيح و سياست‌گذاري فرهنگي و به تعبير رهبر معظم انقلاب "مهندسي فرهنگي" در داخل جامعه و نيز به وسيله‌ي "ديپلماسي فرهنگي" در روابط ميان جامعه‌اي صورت گيرد.

ويژگي‌هاي اساسي اين مهندسي كه سال‌هاست رهبري از آن سخن گفته‌اند اين‌هاست: 1. واقع‌بينانه و عملي بودن و پاسخ‌گويي به نياز واقعي 2. اعتدال در رويكرد 3. جامعيت و فراگيري 4. انسجام و همگوني ميان اجزاي مختلف 5. صبر و حوصله براي ظهور نتيجه.

جامعيت مفهوم فرهنگ، اهداف غايي دين را در برمي‌گيرد و دين در نهايت به دنبال تحقق "عمل صالح" از خلال "ايمان و يقين" است. هدف همه‌ي حوزه‌هاي مختلف فقهي و تشريعي در اصل، سامان دادن به رفتارها و كردارهاي انسان در زندگي دنيايي است و عامل اصلي اين انتخاب به گرايش قلبي مؤمن برمي‌گردد. (هل الدين إلا الحُبّ؟) فرهنگ نيز در فرايند انتقال منظومه‌ي ارزشي حاكم، به همين نهايت مي‌رسد كه شيوه‌ي پوشش، نوع خوراك، موسيقي، عادات و آداب و حتي رابطه‌ي جنسي را شكل دهد. لذا اين‌كه يك نفر چه لباسي را مي‌پسندد و مويش را چگونه مي‌آرايد و مي‌پيرايد و همه‌ي موضوعاتي از اين دست را فرهنگ غالب تعيين مي‌كند.

بر اين اساس، حل مشكلات يا اهتمام به دغدغه‌هايي از نوع "حجاب" و "مُد" يا "موسيقي" و "مواد مخدر" اگر خاستگاه فرهنگي نداشته باشند، به نتيجه نمي‌رسند.5 اين موضوعات فرمايشي و دستورپذير و بخشنامه‌اي نيست كه بتوان با برخوردها و معالجات ديگر براي‌شان چاره‌انديشي كرد كه فرمودند: "لاينتشرُ الهُدي إلّا من حيث انتشر الضّلال؛ هدايت از همان مسيري محقّق مي‌شود كه گمراهي شكل گرفته است."6 اين معالجه‌ي فرهنگي تنها زماني قابل تصور است كه فرهنگ مقتدري داشته باشيم تا بتواند قدرت و حضور خود را به شكل طبيعي و با پذيرش حقيقي مخاطب گسترش دهد و غلبه كند.

"اقتدار فرهنگي" مقدمه‌ي "غلبه فرهنگي" است و نمونه‌هايش در طول تاريخ و همين امروز هم فراوان و به سادگي قابل مشاهده است.7 آمريكا با رويكرد جهاني‌سازي در پي گسترش ارزش‌هاي حاكم خود بر همه‌ي جهان است و گستردگي روابط ميان جوامع و شرايط جديد اجتماعي در سطح بين‌المللي، زمينه‌ي اين نفوذ را فراهم مي‌سازد. بدين‌ترتيب "كارآمدي سياسي، شكوفايي اقتصادي، توان‌مندي علمي، جذابيت‌هاي هنري و مقبوليت ديني" يك نظام در مجموع، مشروعيت فرهنگي را ايجاد مي‌كنند و اگر اين عناصر پنج‌گانه پيوستگي و همگوني لازم را داشته باشند، مي‌توانند در يك بازه‌ي زماني طولاني، به‌تدريج اقتدار اين نظام را در عرصه‌ي فرهنگ فراهم سازند.

صورت‌بندي اين برنامه در عرصه‌ي اجرا و نزديك شدن به تحقق عملي آن، از يك سو نياز به مباني تئوريك دارد كه رهبر انقلاب با تعبير "نهضت نرم‌افزاري" بدان اشاره كرده‌اند و از سوي ديگر همزمان، مستلزم برنامه‌ريزي براي پيشگيري تهديدها و افزايش مقاومت جسم فرهنگي جامعه در مقابل خطرات از طريق ايجاد اعتماد به نفس و خودباوري و تأكيد بر حفظ هويت ملي و ديني است. بايد هم چيزي براي عرضه وجود داشته باشد؛ يعني پشتوانه‌ي علمي و فكري اين نظام فرهنگي بازآفريني شود و هم مخاطب، داشته‌ها و موجودي غني ميراث ملي و ديني خود را باور كند. بايد اين غنا را نه در شعار و تعارف بلكه در عمل ببيند و بپذيرد. بايد زبان، هنر، معماري، تاريخ و ادبيات خود را قابل افتخار و اعتماد بيابد. اين عناصر فرهنگي بايد در آموزش ترويج شوند و در رسانه به چشم بيايند و ديده شوند و درست ديده شوند.

لزوم تغيير گروه مرجع

مسير تأثير‌پذيري مخاطب از فرهنگ بيگانه، هرچه بوده راه تغيير هم همان است؛ يعني اگر مخاطب شكل مويش را به‌خاطر علاقه و دلبستگي به يك ستاره ي موسيقي يا بازيكن فوتبال انتخاب كرده، نمي‌توان با ارشاد مستقيم يك معلم رياضي و فيزيك آن را تغيير داد، بلكه بايد گروه مرجع او تغيير كند. راه حل بنابراين تنها در مسير تأثير و القاي سلطه و نفوذ مؤسسات و نهادهاي اجتماعي در حوزه‌ي تربيت است. حوزه‌ي تربيت دو گرايش دارد؛ "تربيت آموزشي" در محيط هاي مدارس، خانواده، مساجد و هيأت‌هاي مذهبي و گروه همسالان و دوستان از يك طرف و "تربيت رسانه‌اي" در محيط ابزارهاي ارتباطي همچون تلويزيون، مطبوعات، اينترنت، بازي‌هاي كامپيوتري و سينما. البته براي اثرگذاري تربيتي نمي‌توان انتظار نتيجه‌ي سريع داشت، بلكه بايد به اين موضوع نگاه درازمدت كرد و به ياد داشت كه پنجاه سال در عمر جامعه معادل يك روز در عمر فرد است.

آنچه كه امروز بدان نيازمنديم، عملياتي كردن انديشه‌هاي رهبر انقلاب است. ولايت فقيه يعني ولايت فكر، انديشه، دانش، فقه و فهم كه اين سبب افتخار و اطمينان ماست. اگر در برخي كشورها نظام‌هاي ديكتاتوري با كودتا حاكميت مي‌يابند و در برخي كشورهاي منطقه شاهان و رؤسا مدال‌هاي نظامي به سينه مي‌آويزند و رسماً اعلام مي‌كنند كه از پادگان به عرصه‌ي حكومت رسيده‌اند، ولي‌فقيه پشتوانه‌ي كارآمدي خود را در عرصه‌ي حاكميت، از كتابخانه‌ها، مراكز علمي و محافل عقلي استمداد مي‌كند.

در روزگار ما كه دوران "سخت‌ستيز" گذشته و عصر "نرم‌ستيز" آغاز شده است، بايد جنگ و نبرد آشكار فرهنگي را باور كرد و آن را جدّي گرفت و دريغ كه دشمن آن را از ما بسيار جدي‌تر تلقي مي‌كند. چنان‌كه اميرمؤمنان فرمود: "عجبا من جدّ هؤلاء في باطلهم و فشلكم عن حقّكم؛ شگفتا از جديت و اهتمام آنان كه مي‌دانند از باطل حمايت مي‌كنند و سستي شما كه مي‌بينيد حق با شماست!"

مشكل، فرماندهان مياني هستند

اينك مشكل و درد دقيقاً اين است كه خطوط مياني اين مقابله‌ي فرهنگي داراي خلل هستند. از يك سو فرمانده‌ي اين ميدان دفاع و جبهه نبرد نرم با هوشياري و دردمندي در اتاق فرمان، بيدار و مقتدر ايستاده و با تمام وجود براي اين ستيز مهيّاست، شب نخوابيده و چشم به كار دارد. از سوي ديگر سربازان جان بر كف و فرمان‌پذير و مجاهد و مخلص، با تمام وجود منتظر فرمان عمليات هستند، شب نخوابيده‌اند و گوش به فرمانند. اما دريغ كه معمولاً فرماندهان مياني به هر دليل يا قدرت و شايستگي ندارند يا در انجام وظيفه‌ي خود كوتاهي مي‌كنند.

دشمن در حال پيشروي است و فرمانده، آگاهانه به هدايت عمليات مي‌پردازد. سربازان هم آماده و منتظرند اما در اين ميان يا مهمات نمي‌رسد يا كالك‌هاي عملياتي گم مي‌شود و يا نيروها به غلط جابه‌جا مي‌شوند. مشكل فرماندهان مياني هستند. همان‌گونه كه "سخت‌ستيز" قواعد و اصول خود را دارد و جز اهل آن نمي‌توانند از عهده‌ي آن به شايستگي برآيند، در "نرم‌ستيز" هم بايد آداب و اصول حساس و بسيار دقيق آن را رعايت كرد و محاسبات بسيار پيچيده و ظريف آن را در نظر گرفت. هركسي را براي كاري ساخته‌اند و اگر در اين كارزار جان‌فرسا و دشوار، اهل آن متصدي امور نباشند و به امر علي عليه‌السلام در عهد مالك‌اشتر، شايستگان به فرماندهي اين خطوط مياني گمارده نشوند، جز افزايش تلفات جبهه نبرد و خستگي و آزردگي و فرسودگي جسم و جان فرمانده‌ي اصلي در اتاق فرمان، چيزي حاصل نخواهد شد. كاش اين نبرد را - نه آن اندازه كه خدا و رسولش فرمان داده‌اند- بلكه به اندازه‌ي دشمني كه در مقابل‌مان صف كشيده و به قتل و غارت همه‌چيزمان كمر بسته جدّي بگيريم

زندگي و ديگر هيچ

Thu, 07 Aug 2008 19:14:00 GMT

زندگي آدما،خيلي چيزها است و خيلي چيزها نيست.معمولاَ هر کسي به يه طريقي براي چيزهايي که نيست دعا مي کنه که باشه.بعضي ها بر اين باورند که ستاره دنباله دار مي تونه آرزو رو برآورده کنه،بعضي ها معتقدند بچه هاي معصوم دعاشون زود اجابت ميشه،و خلاصه هر کس به يه نحوي دعاي خودشو به گوش خدا مي رسونه.اما بهتر نيست که ما مستقيما به خود خدا بگيم؟ پيش خدا دعا کردن يه مزه ديگه داره.با خود خدا،حرف زدن و درد و دل کردن يه چيز ديگه است. خدا همه جا هست و همه حرفا رو مي شنوه،ولي اي کاش ما بتونيم يه جايگاه مشخصي رو براش قرار بديم.يه جاي خلوت و دور از مزاحم،يه جايي که هيچ کس به اون جا سرک نکشه،مثل دل.
دل کوچيک ما آدما،يه جاي دور از دسترس بقيه است.دلتون رو يه معبد کنيد.اين معبد بايد يه معبد خصوصي باشه.روي سر درش هم بنويسد:ورود افراد متفرقه ممنوع.اين ملک خصوصي است.بله
ملک خصوصي خداست.کسي حق نداره واردش بشه.اون جا مي تونيد يه زندگي فراهم کنيد.با تمام
وسايلش.اما به نظرتون قلب آدما براي داشتن خدا کافيه؟
دزدي کار بديه ولي خدا رو بايد غافلگير کرد ودزديدوخدا همين جوري در قلب شما ساکن نمي شه
شايد باهاتون تا اون سر دنيا هم بياد و ترکتون نکنه.ولي بايد دل و زد به دريا و به دزدي دل خدا رفت.اونو بايد با دستاي خودتون لمس کنيد بايد بگيريدش و بياريد به دلتون.بايد بدونيد که دزدي خدا فرق مي کنه با دزدي هاي ديگه.ميدونيد چه جوري؟اين دزدي احتياج به قلاب گرفتن و بالا رفتن از ديوار و گازانبر و شاه کليد نداره.دزدي خدا خيلي حساس تر ولي راحت تره.کافيه روح خودتون رو صيقل بديد و پاکش کنيد.بايد سبک پرواز کنيد.بعد که صفا داده شديد با عشق و باز هم با عشق يک جهش زيبا،و بعد هم رو به بي نهايت.وقتي به بي نهايت رسيديد،به خدا بگيد که قصد دزديدن دلش رو داريد.بگين صادقانه ازش مي خواهيد که مال خودتون بشه.
بگيد خدايا،دستهام،پاهام،تمام جسم و جونم رو گذاشتم واومدم براي دزدي خودتو.اون وقت خدا مي گه"درسته با روح پاکت اومدي ولي اگه منو دزدي به کجا مي بري؟خونه من اون پايين، پيش تو کجاست؟آيا بايد باز هم پشت تو حرکت کنم و تو منو نبيني؟گناه کني و منو ناديده بگيري؟يا روبروي
تو باشم وتو باز خواستم کني و منو سپر بلاي خودت کني.بلايي که هميشه خودت به وجود مياري نه من.کارت رو بکني،خودت رو لکه دار بکني وبعد بگي خدايا چرا اين جوري شد؟
چرا اين جوري خواستي؟حالا که به اين درجه نابودي و بيچارگي رسيدم.خودت بايد درستش کني؟
آيا اون پايين،بايد کنارت باشم؟کنارت باشم و منو مجرم و شريک گناه خودت بدوني؟بگي اگه گناه کردم،تو هم شريک من بودي و زمينه رو برام فراهم کردي؟
بعد تو ميگي نه!من براي تو يه جاي خوب و موندني فراهم ديدم.تو بايد تو قلب من باشي و بموني.قلب من اون پايين بي صبرانه،چشم انتظار توست"تمام لوازم و اسباب زندگي ابدي
تو رو هم تهيه کردم.عشق و عشق و عشق،صداقت،معرفت،ايثار و جوانمردي. اون وقته که خدا اجازه ربودن رو بهت ميده.
ولي تا به قلب شما برسه هزار بار شما رو به زمين مياندازه تا بفهمه آيا شما رفيق و بنده وفادارش
هستين يا نه،همه حرفاتون دروغ بوده؟اما روح شما پاک رفته و قصد داره پاک برگرده.هر بار که زمين خورديد، بازهم بلند مي شيد و به راهتون ادامه مي ديد.خدا هم به شما کمک ميکنه،چون لذت مي بره از دزد وفادار خودش.
حالا ستاره دنباله دار بهتره يا عشق؟
عشق راهيه براي رسيدن به حق،که خود اوست،چه عشقي کامل تر از عشق به خدا و حتي شيرين تر؟